Μεγάλος θόρυβος έχει σηκωθεί πρόσφατα στον "δημόσιο διάλογο" για την έλλειψη μπαταριών στο δίκτυο. Πολιτικοί, Λειτουργοί του Τύπου,"πανεπιστημιακοί" και λοιποί δημοσιολογούντες έχουν πέσει σε κατάθλιψη γιατί η χώρα χάνει την ευκαιρία να μειώσει τις τιμές του ρεύματος επειδή καθυστερεί να εγκαταστήσει μπαταρίες στο δίκτυο ηλεκτρισμού.
Να προσπαθήσω να ελαφρύνω το άγχος τους. Άδικα ανησυχούν (και μερικοί θυμώνουν). Είναι πιθανό στο μακρινό μέλλον οι μπαταρίες να γίνουν σημαντικό μέρος της υποδομής του ηλεκτρικού συστήματος στην χώρα. Αυτό που δεν είναι πιθανό στο προβλεπτό μέλλον (ας πούμε μέχρι το 2030) είναι να συνεισφέρουν στην μείωση των τιμών του ρεύματος για τους τελικούς καταναλωτές.
Πως μπορεί κανείς να κάνει αυτή την πρόβλεψη; Απλό: Για να εγκατασταθούν οι μπαταρίες πρέπει να επιδοτηθούν. Αυτό σημαίνει ότι είναι ακριβότερες απο τις εναλλακτικές που είναι: Η αποκοπή των ΑΠΕ (ή καλύτερα οι αρνητικές τιμές στην χονδρική) ή η παραγωγή απο φυσικό αέριο και υδροηλεκτρικούς σταθμούς. Ανάγκη για επιδότηση ισοδυναμεί με αυξημένο κόστος γιατί υποχρησιμοποιούνται οι πιο ανταγωνιστικοί τρόποι παραγωγής.
Γιατί το κράτος επιδοτεί τις μπαταρίες; Για να βοηθήσει τους ιδιώτες ιδιοκτήτες ΑΠΕ να διασώσουν τις επενδύσεις τους (οι "πεταμένες" κιλοβατώρες είναι ιδιωτικό κόστος αλλά δημόσιο όφελος!). Το κράτος, όπως συνηθίζει (και όχι μόνο στην Ελλάδα), ενεργεί συνήθως όταν συγκεντρωμένα συμφέροντα απειλούνται - χωρίς να δίνει ιδαίτερη προσοχή στο ευρύ κοινό. Το εύλογο ερώτημα είναι: Γιατί διαχέεται με εντυπωσιακή ομοφωνία απο την ιντελλιγκέντσια και ειδικά απο τους Λειτουργούς του Τύπου, που υποτίθεται ότι ελέγχουν το κράτος και προστατεύουν τα συμφέροντα των πολλών, η εσφαλμένη ιδέα ότι οι μπαταρίες θα μας σώσουν*; Η άγνοια είνα η πιο καλοήθης εξήγηση που μπορώ να δώσω.
Ποιά είναι η λύση; Η εγκατάσταση "merchant" μπαταριών. Δηλαδή μπαταριών που δεν απαιτούν επιδότηση (ούτε Contract for Difference που αποτελεί επιδότηση καθώς εγγυάται στους επενδυτες σταθερή ελάχιστη τιμή μακροχρόνια). Διαβάζω ότι υπάρχουν τέτοιοι αισιόδοξοι επενδυτές. Οι οποίοι προσπαθούν αυτό τον καιρό να πείσουν τις τράπεζες να τους χρηματοδοτήσουν. Αν και όταν προχωρήσουν τέτοιου είδους έργα θα αναθεωρήσω τις απόψεις μου. Υποθέτω όμως ότι το κράτος θα ανακαλύψει μια καινοτομική ιδέα για ένα νέο είδος επιδότησης. Φοβάμαι ότι θα ακολουθήσει την πεπατημένη και θα μεταφέρει το κόστος στους καταναλωτές - πράγμα που μέχρι στιγμής αποκρύπτει η ντόπια ιντελλιγκέντσια.
Υπολογίζω ότι οι τιμές του ρεύματος μπορούν να πέσουν κατά 30% αν "σταματήσουμε να φοβόμαστε και μάθουμε να αγαπάμε"** την κλιματική αλλαγή. Γιατί οι επιδοτήσεις που αυξάνουν την τιμή του ρεύματος (στις ΑΠΕ, τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα, τις μπαταρίες) είναι ασφάλιστρα για ένα κίνδυνο για τον οποίο ούτε είμαστε υπεύθυνοι ούτε μπορούμε να αποτρέψουμε. Είναι στην καλύτερη περίπτωση ένα συγχωροχάρτι.
* Ρώτησαν τους καημένους τους Βούλγαρους αν η προσωρινή τους "τύχη" θα διαρκέσει τόσο ώστε να αποσβέσουν σε εύλογο χρόνο τις επενδύσεις τους σε μπαταρίες; Και ποιά είναι εν τέλει η διαφορά για το καταναλωτικό κοινό αν τα κέρδη πηγαίνουν σε τσέπες Βούλγαρων η Ελλήνων επενδυτών; Μάλιστα, αν οι Βούλγαροι επιδοτούνται, αυτό είναι όφελος για τους Ελληνες καταναλωτές.
**Αναφορά στον ειρωνικό υπότιτλο της ταινίας του Κιούμπρικ (1964): Dr Strangelove: "How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb".