Είναι σπάνιο πλέον να διαβάσουμε την άποψη μέλους της ελληνικής ιντελιγκέντσιας (πολιτικού, Λειτουργού του Τύπου, "Πανεπιστημιακού" κλπ.) για την οικονομία που να μην κλαυθμυρίζει για το λάθος "παραγωγικό μοντέλο" της χώρας και να μην προτρέπει στην ριζική αλλαγή του. Συνήθως δεν δίνονται λεπτομέρειες. Πέραν του ότι δεν ορίζεται σαφώς τι ακριβώς είναι αυτό το παραγωγικό μοντέλο, υπάρχουν ερωτήματα: Πως ακριβώς το κράτος μπορεί να το αλλάξει και ποιες πρέπει να είναι οι προτεραιότητες;
Κατανοώ και σέβομαι την ανησυχία των ταγών της κοινωνίας και δηλώνω ότι δεν είμαι σε θέση να απαντήσω στα σχετικά ερωτήματα. Η εμπειρία μου όμως από τον κλάδο του ηλεκτρισμού είναι ότι το κράτος τα τελευταία χρόνια έχει επέμβει στον κλάδο με πιο ριζοσπαστικό - σχεδόν επαναστατικό - τρόπο από ότι θα ήλπιζε και το πιο φιλόδοξο μέλος της εγχώριας ιντελιγκέντσιας. Το αποτέλεσμα - χρησιμοποιώντας την λαϊκή φράση - είναι ένα μεγάλο "μπάχαλο". Γιατί πως αλλιώς μπορούν να χαρακτηρισθούν αυτά που συμβαίνουν;
Μέσα σε λίγα χρόνια χτίσαμε με επιδοτήσεις ένα δεύτερο ηλεκτρικό σύστημα στην χώρα για μια κατανάλωση ρεύματος που εδώ και τουλάχιστον 10 χρόνια είναι στάσιμη. Στην πραγματικότητα αυτό το διπλό σύστημα παράγει τόσο άφθονη ενέργεια, που ήδη ένα σημαντικό μέρος της το πετάμε στα άχρηστα. Αυτό πρέπει να το επαναλάβουμε για να εμπεδωθεί στο μέγεθός του. Ένα δεύτερο σύστημα για στάσιμη κατανάλωση. Τι πιο ριζοσπαστικό;. Πόσο επαναστατικότερη αλλαγή "παραγωγικού μοντέλου"; Πόσο μεγαλύτερη σπατάλη σπανιζόντων κεφαλαιουχικών πόρων - ειδικά για μια οικονομία που το ίδιο περίπου διάστημα υπέφερε τα δεινά μιας χρεωκοπίας;
Η επίπτωση της επενδυτικής αυτής απόφασης στους πολίτες είναι επίσης επαναστατική - ισχυρίζομαι ιστορικής σημασίας. Γιατί αντιστρέφοντας την πτωτική τάση για περισσότερο από ένα αιώνα εξέλιξης του ηλεκτρισμού, εδώ και μερικά χρόνια η τιμή του ρεύματος σε πραγματική αξία αυξάνεται συνεχώς. Με ρυθμούς που θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς - πως αλλιώς; - επαναστατικούς. Μόνο τα τελευταία 6 χρόνια το ρεύμα για την συντριπτική πλειοψηφία των καταναλωτών (που είναι οι οικιακοί) έχει αυξηθεί κατά 48% - ή 28 μονάδες υψηλότερα από τον Δείκτη Τιμών Καταναλωτή. Πριν 20 χρόνια ο Έλληνας αδιαφορούσε - δεν ήξερε πόσο κοστίζει το ρεύμα. Σήμερα τείνει για πολλούς να καταντήσει αγαθό πολυτελείας. Επαναστατικό - δεν είναι;
Μα όλα αυτά γίνονται για ένα μεγάλο σκοπό - θα απαντούσε ένα θερμόαιμο μέλος της ιντελιγκέντσιας: Την αποτροπή της κλιματική αλλαγής. Μήπως όμως οι θυσίες που απαιτούνται από την φτωχότερη χώρα της ΕΕ - που δεν είναι ούτε υπήρξε ποτέ βιομηχανική δύναμη - ισοδυναμούν με ένα είδος αυτοτραυματισμού; Το βάρος της απόδειξης ότι η αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου στον ηλεκτρικό κλάδο είναι ορθολογική συλλογική απόφαση για την χώρα πέφτει σε αυτούς που την προωθούν και την εφαρμόζουν.
Αλλά το βασικό και γενικό σημείο του παρόντος σημειώματος είναι ότι τα αιτήματα/προτάσεις για "αλλαγές του παραγωγικού μοντέλου" με κρατικές αποφάσεις είναι εξαιρετικά επικίνδυνα*. Γιατί υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος να πάρεις αυτό που ευχόσουν (σε σχέση με το να αφήσεις τις αγορές να αποφασίσουν**). Αυτή είναι η δική μου εμπειρική παρατήρηση στο φλέγον θέμα του "παραγωγικού μοντέλου".
* Η οικονομική επιστήμη μπορεί να βοηθήσει: "The curious task of economics is to demonstrate to men how little they really know about what they imagine they can design." Friedrich Hayek.
** Αφού τοποθετήσεις έναν γενικό φόρο άνθρακα (κατά προτίμηση σε παγκόσμιο επίπεδο) ο οποίος να υπολογίζεται με βάση επιστημονικές παρατηρήσεις και όχι πολιτικές διαδικασίες. Καταργώντας ταυτόχρονα όλες τις άλλες πολιτικές αποτροπής (επιδοτήσεις σε ΑΠΕ κλπ) και επιστρέφοντας τα έσοδα του φόρου στου πολίτες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου